انعقاد و لخته سازی در تصفیه آب شامل اصلاح شيميايي ذرات كلوئيدی موجود در آب که در نهايت باعث كاهش نيروهای دافعه بين ذرات می شود که برای ته نشینی آماده است. براي اينكه امكان نزديك شدن ذرات و چسبيدن و اجتماع آنها با هم و تشكيل لخته فراهم شود لازم است پس از اين مرحله امكان تماس بين ذرات به نحو مناسبي فراهم گردد. براي اين منظور آب خروجي از واحد انعقاد به ملايمت به هم زده می شود تا باعث تسريع در رشد لخته ها گردد.

اين عمل كه طي آن اندازه لخته ها بزرگ ميشود، لخته سازی ناميده ميشود. چنان چه اندازه لخته ها ريز باشد ته نشينی و صاف سازی آن دشوار، زمان بر و با بازدهی پايين خواهد بود. در واحد لخته سازی، همزن ها به آرامی جريان را به هم مي زنند تا اندازه لخته ها به حدی برسد كه ته نشينی و صاف سازی آن ممكن گردد.

اندازه معمول برای لخته های تشكيل شده در اين واحد بين 0.1 – 2 ميلی متر است. تشكيل لخته ها و رشد اندازه آن به دو صورت انجام می گيرد. در نوع اول رشد اندازه لخته ها در نتيجه تماس بين ذره های طی حركت براونی (حركت تصادفی مولكولی) و در نوع دوم رشد اندازه لخته ها در نتيجه تماس بين ذره ای تحت اثر حركت و آشفتگی موجود در سيال صورت مي گيرد. در واحد لخته سازی نوع دوم به عنوان مكانيزم غالب در رشد اندازه لخته ها نقش دارد.